Adı Abdullah
Adı Abdullah bin Huzafe (r.a.) Sahabidir. Hz. Peygamber’i (s.a.v.) görmüştür. O’nun adına dış ülkelere elçilik yapmıştır. Zaman geçer, Hz. Abdullah bin Huzafe, Hz. Ömer’in halifeliğine denk düşen bir zamanda Rumlara esir düşer. Yanında asker arkadaşları da vardır. Zindana atılırlar. Psikolojik travmalara uğratılırlar. İşkence görürler. Rumlar onlara İslam’ı terk etmek için baskı uygularlar.
Ancak bu müminlerden hiçbiri yolundan caymaz.
Rum komutan Hz. Abdullah’ı gözlemler. Hz.Abdullah diğer arkadaşlarından daha farklı bir karakter sergiler. Bu hal, Rum komutanın dikkatinden kaçmaz. Abdullah, dış dünyayla, tekliflerle, baskılarla hiç ilgilenmez. Sanki uygulanan bunca işkence ve baskı bir kayaya uygulanıyormuşçasına etkilenmez. İtibar etmez, iltifat edip bakmaz bile.
Hz. Abdullah zindanda namazıyla, zikriyle, ibadetiyle meşguldür. Yüzüne sinmiş olan nurani sima, onun başka bir âleme ait olduğunu tereddüt bırakmayacak şekilde göstermektedir. 

Benim komutanım olur musun?
Rum komutan yanına genel valisini de alıp Hz.Abdullah’ı zindanda ziyaret eder. Hz. Abdullah’ı yakından tanımak ister. Zindanın Hz. Abdullah için bir çilehaneye değil; bir ibadethaneye, bir halvethaneye döndüğünü görür. Etkilenir. Sarsılır. Hz. Peygamber’i (s.a.v.) görmüş bu insanı kendi safına çekmek ister. Şöyle der, “Efendim. Sizin özel bir haliniz, vakarınız, duruşunuz, simanız var. İnsanı mıknatıs gibi çekiyorsunuz. Bizim dinimize -Hıristiyanlığa- girerseniz sizi komutan ve vali yaparız. Aksi takdirde öldürmek zorunda kalırız.”
Bu teklif ve tehdit Hz. Abdullah’ı hiç etkilemez. İlgilenmez bile. O, zindanda lâhuti bir âlemin eşiğine gelmiş, Hz. Peygamber’in (s.a.v.) ayak ucuna değercesine, perdesini sıyırdığı bir muhteşem görüntünün seyrindedir. Neylesin dünyayı, neylesin valiliği, neylesin gayriyi, neylesin faniyi. Sanki Turi sina’da tecelli edeni görmektedir ki, bütün yüzüne derin bir tebessüm yayılır. Bu teslimiyet ve vakar, Rum komutanı daha da sarsar.

Hepsini diri diri yakın 
Zindandan hışımla çıkar. Askerlerine emreder. Büyük bir çukur kazın der. Kazarlar. Çukura odun doldurun der, doldururlar. Odunları yakın der, yakarlar. Sonra der ki komutan; esirleri tek tek getirip bu çukura diri diri atın. Dininden dönmeyen kimseyi bırakmayın.
Esirler tek tek getirilirler. Hıristiyan olmaları, İslam dinini terk etmeleri teklif edilir. Hiçbiri yanaşmaz. Teslim olmuş halde tek tek çukura atılırlar. Diri diri yanarlar. Aslında komutanın derdi Hz. Abdullah’tır. Onun ölümden korkarak Hıristiyanlık safına geçmesidir beklentisi. Ama Hz. Abdullah’ın; ateşe atılan arkadaşları için dua etmekten başka bir şey yapmadığını hayretle görür. Hz. Abdullah da sessizce ve ürküten bir tevekkülle sırasını beklemektedir.
Daha ateşe atılacak hayli asker vardır. Sıra elbette Hz. Abdullah’a gelecektir, ama Rum komutan dayanamaz. O, Abdullah’ın yalvarmasını, af dilemesini görmek istemektedir.
Abdullah’ı bana getirin, der. Ağır zincirlere vurulmuş Hz. Abdullah ayağa kalkar ve ateş dolu çukurun başına gelir. 

Başımdaki saçlarım kadar canım olsa
Komutan Hz. Abdullah’ı çukura yanaştırmalarını emreder. Hz. Abdullah çukurun başına gelir. Kızgın lavlar Abdullah’ın saçlarını kavurmaya başlayınca yanaklarından iki gözyaşı sızar. Rum komutan bunu fark eder. Büyük bir heyecanla Hz. Abdullah’ı korkuttuğunu, onunla pazarlık edebileceğini zannederek hemen yerinden fırlar. Hz. Abdullah’a şöyle der: “Efendim! Sizin ateşin başına gelince korktuğunuzu gördüm. Gözyaşı döktünüz. Bu son derece normaldir. Herkes ölümden ürker. Benim size teklifim hâlâ geçerlidir. Yanımda yardımcım, şehrimizde valimiz olur musunuz?”
Hz. Abdullah başını kaldırmadan, gözleri ateşe dikilmiş halde ağır ağır şöyle cevap verir: “Siz beni yanlış anladınız. Ateşi görünce kendi kendime şöyle dedim. Şimdi bir defada ateşe atılıp öleceksin. Allah için bir defa öleceksin. Dedim ki kendi kendime; keşke başımdaki saçlarım kadar canım olsa ve her gün birini bu din için alsalar da şehitliği defalarca tatsam. Ama heyhat, bir defa ölüp gideceğim. Komutan! Benim gözyaşlarım işte bu hasretin gözyaşlarıdır.”
Rum komutan duraksar. Abdullah’ın bu imanı karşısında titrediğini, iliklerine kadar üzüldüğünü hisseder. Hz. Abdullah’ın kolunu tutup ateşten kenara çeker. Ben böyle bir adamı öldüremem der. Sonra döner ve söyle bir teklif sunar. Sizin ölümden korkmadığınızı gördüm. Ama şu arkadaşlarınızı kurtarmanız için size bir fırsat veriyorum. Benim alnıma bir öpücük kondursanız, bütün askerlerinizi serbest bırakacağım. Sadece bir öpücük. O kadar.
Hz. Abdullah, Rum komutanın bu isteğini geri çevirmez. Alnını öper. Komutan da sözünde durur ve bütün askerleri serbest bırakır.

Bu alın öpülmelidir 
Hz. Abdullah yanındakilerle Medine’ye döner. Olayı öğrenen Medine halkının bir kısmı Hz. Abdullah’ı eleştirirler. Bir Hıristiyanın, Rum’un alnı öpülür mü derler? Bunu duyunca halife Hz. Ömer (r.a.) ayağa kalkar ve Hz. Abdullah’ı kucaklayarak alnını öper. Bu kadar Müslüman’ı ölümden kurtaran bu alın öpülmelidir der. Böylece Medine’de tenkitlerin yolunu bıçak keser gibi keser.
Hz. Abdullah’ın o tarihi sözü; “Başımdaki saçlarım kadar canım olsa ve din için her gün birini kesseler” sözü bir eşik olur. Cennete giren yola koyulanlar için bir eşik olur. Mazlumlar. Çilekeşler mağdurlar için bir eşik olur. Nihayet Hz. Abdullah bu imtihan dünyasını, imanından lezzet alarak bir said -mutlu- olarak terk eder. Ve sözünü sonradan gelen Said’lere bir vasiyet gibi bırakır.
“Başımdaki saçlarım kadar canım olsa! Her gün birini dinim uğruna alsanız razıyım. Ama dinimden bir milim ayrılmaya asla razı değilim.”

09.12.2011 - Kaynak   Nihat Hatipoğlu

Önce İslama girer, sonra peygamberlik iddia eder
Tuleyha , hicretin dokuzuncu yılında -Peygamberimizin vefatından bir yıl önce- Medine’ye gelip Müslüman olur. Esed kabilesi içinde gelip Müslüman olan grup içinde yer alır.
Denilir ki oğlu ‘Hayyal’ daha sonra Peygamberimize gelerek babasına bir meleğin musallat olduğunu iletir. Belli ki şeytan bu zata musallat olmuştu. Çünkü Tuleyha bir müddet sonra Peygamber olduğu vesvesesine kapılır. Şeytan onunla oynar. Kendince Peygamberliğini ilan eder ve etrafına bir ordu toplar. Bu ordu ve taraftarlar günden güne artarlar. Nihayet Hz. Peygamberimiz (s.a.v.)’in vefatından sonra da, kendini peygamber olarak ilan eder. O kendince artık peygamberdir! Tarihte görülen Sahte peygamberlerden biri. Halife Hz. Ebu Bekir zamanında etrafına topladığı orduyla Müslümanlara savaş açar. Diğer ifade ile dinden döner. Hatta savaşta çok büyük iki sahabeyi – Hz. Ukkaşe bin Mihsan ve Hz. Sabit bin Ahram’ıkendi eliyle şehid eder. İyi bir savaşçı olan Tuleyha, bin süvariye bedel bir adam olarak anılırdı. Cesur, gözü pek ve iyi savaşçıydı.
Hz. Ebu Bekir: Tuleyha, Malik bin Nuveyre ve Museylime adındaki sahte peygamberlere savaş açar. Komutan olarak da Hz. Halid bin Velid’i gönderir. Hz. Halid kısa sürede, peygamberimizin vefatını fırsat bilip ayaklanan bütün sahte peygamberleri mağlub eder. Ordularını dağıtır.

Yıllar sonra gelen tövbe
Tuleyha da maglub olan sahte peygamberlerin içindeydi. Tuleyha canını kurtarır.Kaçar. Sonra tövbe eder ve yeniden Müslüman olur. Şam’a yerleşir.
Yıllar sonra Hz. Ebu Bekir’in halifeliği döneminde , Umre’ye gider. Orada Hz. Ömer’le karşılaşır. Hz. Ömer’e selam verdiğinde Hz. Ömer: “Benden uzaklaş sen iki değerli mümini öldürdün. Git”, der.
Tuleyha ise şöyle cevap verir: “Ey Halife! Allah o iki şerefli adama şehid olmalarından ötürü yücelik verdi. Eğer onlar beni öldürselerdi, o günkü küfrümden dolayı ben helak olurdum.” Hz. Ömer Tuleyha’yı affeder. Tuleyha, bir ara 80 bin kişilik bir düşman ordusunun içine girer, oradan sağ olarak çıkar. Kendini takip eden üç güçlü savaşçıdan ikisini etkisiz hale getirir, birini ise esir alır. Esir alınan bu düşmanın Tuleyha hakkındaki ifadesi ilginçtir. “Bu adam bin kişiye bedeldir.”
Hayatı çok garip değil mi? Düşünün, Peygamberimize gelip iman eden ve sahabelik payesine ulaşan bir adam. Bir gün İslam’dan çıkar. Mürted olmakla kalmaz. Peygamberliğini ilan eder. Bu sahte peygamber güçlü bir ordu kurar. Onbinlerce insanı toplar. Halife Hz. Ebu Bekir’in ordusuyla savaşır. Zaferler kazanır. Sonra Hz. Halid’in komutasındaki orduya yenilir. Şam’a kaçar, orada yeniden Müslüman olur. Umre’ye gelir. Halife Hz. Ömer’e ; “Pişmanım ben! Allah beni affetsin” der.
Bir çok savaşa katılır. Tek başına bir ordu gibi iş yapar. Nihayet gün gelir, Nihavent savaşına katılır. Orada şehid olur. Hayat defterini şehadetle kapatır.
Bu günahı ancak şehitlik temizler.
İlginç ve garip bir hayat. İbret dolu bir yaşam . Hz. Peygamber cemaatından irtidada, oradan sahte peygamberliğe, oradan Müslümanlığa ve nihayet oradan da şehadete uzanan derslerle dolu bir ömür. İmandan küfre, küfürden tövbeye ve nihayet tevbeden şehadete uzanan bir teslimiyet.
Bu olayın vereceği o kadar ders var ki. Bir yandan, Hz. Peygamberin ne denli kıvrak ve güçlü adamlarla mücadele ettiğini görüyorsunuz.
Diğer yandan sahte peygamberlerle tanışıyorsunuz. İnsanlık tarihinde peygamberlik iddiasında bulunan sahtekarlardan o kadar çok var ki. Bugün bile yok mu? Bu elbette ibretle okunması gereken bir hadise.
Bir diğer yandan gönülden yapılmış bir tövbenin, Yüce Rabbin huzurunda tam bir kabulle karşılandığını görüyorsun. Yeter ki kapıyı aralamayı bilin. Yeter ki ümidinizi yitirmeyin yeter ki günahta ısrar etmeyin.
Ondan yararlanın. Ama sakın lider yapmayın.
Düşünebiliyor musun? Hz. Peygambere iman etmiş ve hatta O’nu görmüşken sonradan dinden çıkacaksın. Peygamber olduğunu iddia edeceksin. Ordu toplayacaksın. Müslümanlarla savaşacaksın. İki büyük sahabenin ; “Ukkaşe bin Mihsan ve Sabit bin Akram (r.a.)” ı şehit edeceksin. Halife Hz. Ebu Bekir’e direneceksin. Sonra mağlub olup kaçacaksın ve sonradan pişman olup tövbekar olacaksın..Ve nihayet şehid olarak bu aleme veda edeceksin.
Acaba bundan daha ibretli bir hayat olabilir mi?
Son olarak şunu da eklemeliyin:
Tuleyha , bu baş kaldırıştan ve mağlubiyetten sonra İslam ordusuna katılıp nefer olmak istediğini ilan ettiğinde Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer’in ordu komutanlarına dedikleri çok önemli bir tavsiye vardı. Bu iki büyük insan şöyle demişlerdi:“Tuleyha harb konusunda çok iyidir ve tecrübelidir. Ondan yararlanın. Ona danışın , ama onu asla komutan yapmayın. İki kişinin başına bile onu koymayacaksınız. Çünkü nefis insana kötü duygular fısıldayabilir.”
Tövbekar Hz. Tuleyha ya rahmet olsun. Ve elbette Hz. Ebu Bekir ve Hz. Ömer (r.a.)ın bu muhteşem öngörüsüne sonsuz selam olsun.

Do. Dr. Nihat Hatipoğlu

Evlilik niye yapılıyor
Kadın ve erkek, güzel bir yuva kursunlar, bu yuvanın en güzel meyvesi olan çocuklara sahip olsunlar, birbirlerini günahtan korusunlar, ibadete yönlendirsinler, günaha ve mutsuzluğa karşı dirensinler, güzel bir dünya kursunlar, sırlarını paylaşsınlar, imtihan dünyasını başarıyla geçsinler diye bir araya geldiler. Evlilik, yuva kurmak bizim bildiğimiz kadarıyla buydu.
Peki böyle oluyor mu? Kısmen evet. Ama maalesef bir çok evlilikte bu nezih ve temiz hedefleri gerçekleştirmek mümkün olmuyor. Kadın baskıya uğruyor, hırpalanıyor, örseleniyor, şiddet görüyor ve dayağa maruz kalıyor. Boşanabilen kadın çocuklarıyla kenara itiliyor. Şiddet ve baskıya maruz kalan ise boşanmak istediğinde ya öldürülüyor veya feci zulümlere maruz kalıyor. Sadece evli olan kadınlar değil, evdeki kızlar da, aynı sıkıntıdan paylarına düşeni alıyorlar. Kimi babanın, kimi ağabeyin şiddetine maruz kalıyor.
Hepimiz bu baskıya karşıyız ve şiddetin durması için yazıp çiziyoruz. Sesimizi yükseltiyoruz ama istenilen sonucu alamıyoruz. Peki neden sonuç alamıyoruz. Bunun cevabını yeterince sorguladığımızı zannetmiyorum.

Neden şiddet uygulanıyor
Bunca kadına uygulanan şiddet ve baskıya engel olmak için, şiddetin sebepleri üzerinde durmak gerekir. Bunları çözemeden şiddeti engellemek zordur. Kanuni müeyyidelerle şiddeti durdurmak istenilen sonucu veremeyebilir.
Ben bundan sonraki tartışmalarda faydalı olabilir diye birkaç noktaya işaret etmek istiyorum;
a- Kadına şiddetin yaratılıştaki kutsiyeti zedelediği, Kâbe’yi yıkmak kadar çirkin ve sarsıcı olduğu anlatılmalıdır. Çünkü bir müminin onuru, Kâbe’den daha az kutsal değildir.
b- Zorla yapılan evlilikler ilerideki şiddetin zeminini hazırlıyor. İslam da, akıl da zorla güzelliğin olmayacağını öngörüyor. Baba veya anne zoruyla evlendirilen kızın, bütün direnç noktaları başta kırılıyor. Kendisini zorla evlendiren baba-anneye neyi, nasıl danışacak? Kendisinden şiddet gördüğü eşiyle yaşadıklarını , ailesine nasıl anlatacak? Sağır duvarlara mı anlatacak!
c- Ailesini terk edip erkeğe kaçan kadınlar, şiddet gördüklerinde, aileleriyle dertlerini paylaşamıyorlar.
d- Maddi yönden imkânı olmayan kadınlar ne kadar şiddet görürse görsünler maalesef kendilerini özgür kılacak hamle yapamıyorlar. Sırtlarını dayayacak, güvenilir bir dayanak bulamıyorlar.
e- Erkeğin yapacağı şiddeti, aldatmaları ona hak gibi görüyoruz. Erkektir yaptıkları elinin kiridir diyoruz.
Böyle diyoruz ve erkeğin yapacağı her türlü şiddeti ve günahı hak görüyoruz. Bu kabul edilemez elbette.
f- “Kocamdır sever de döver de” gibi fıtrata ve onuru dolanan bir deyişimiz var. Nereden geldi, nasıl bu kadar kabul gördü anlamak mümkün değildir. İnsan sevdiğini döver mi? Dövülen sevilebilir mi?
g- Evlilik meşru olduğu kadar, boşanmak da meşrudur. Boşanan kadın veya erkek hayatının sonuna kadar “dul” kalmak zorunda değildir. Boşanan kadın veya erkeğin başkasıyla evlenmesi ahlaksızlık, namussuzluk değildir. Boşanmış kadın başka erkekle evlenince, eski kocanın onur ve şerefine leke gelmez. Bunu anlatmak lazım.
h- Erkeğin içkisi, kumarı, gayri meşru hayatı, nefsine aşırı düşkünlüğü, başka kadınlarla ilişkisi buna direnen eşlere dayak olarak geri dönüyor. Kadın ya bunlara susuyor veya itiraz ediyor. Susunca ezilmeye devam ediyor. İtiraz edince de şiddet görüyor.
i- Erkeğin ve kadının manevi duygulardan yoksun oluşu da şiddetin hazırlayıcısı olabiliyor. Sınırsız istekler, Allah’a verilecek hesap duygusundan uzaklaşmak, ahireti yeterince düşünememek karşı cinsi insan yerine koymama hastalığına maruz bırakıyor.
j- Karısına şiddet uygulayan erkeğin yaptığının yanında kalması da şiddete zemin hazırlıyor. Hele birkaç ay sonra ellerini-kollarını sallayarak dolaşabiliyorsa.
k- Kirli bir senaryo üzerine kurulmuş,erkeği egemen gösteren ve özellikle de aşiret hayatını ele alan diziler, kadına şiddeti anlaşılabilir ve meşru gösteriyor. Öyle gösteriyor. İnternetteki arkadaş siteleri ise maalesef hem aldatmalara zemin hazırlıyor ve hem de buna direnen kadınları şiddetin odağı yapıyor. Allah’tan utanması olmayan, bir de vicdanını kaybetmiş insanı ne durdurabilir.?
Elbette bu yazdıklarımın hiçbiri şiddetin gerekçesi olmamalıdır. Şiddete hak vermemelidir. Veremez de. Ama bütün bunlar şiddeti hazırlayan unsurlar olabilir mi diye düşünmeliyiz. Şiddeti reddedelim, tartışalım, karşı duralım ama şiddeti hazırlayan yüzlerce unsuru da bertaraf edelim.
Hz. Peygamber (s.a.v.) eşlerini döven bazı kişilere karşı Medine’de minberine çıkar ve şöyle buyurur. “Sizden bir kısmınız eşlerinizi gündüz dövüyor ve gecede aynı yatağı paylaşıyorsunuz. Bundan utanmıyor musunuz?”

Doç. Dr. Nihat Hatipoğlu

Doç Dr Nihat Hatipoğlu

Doç. Dr. Nihat Hatipoğlu

Ramazan ve Kurban bayramları Hicretin 2. yılından İtibaren kutlanmaya başlanmıştır. Ramazan orucu da ilk defa bu yıl farz kılınmış, bu ayı oruçla geçiren rnü’minler sonraki ayın (şevval) ilk üç gününü bayram olarak kutlamışlardır. Bu sebeple bu bayrama Ramazan Bayramı denmiştir.

“Bu günümüzde yapacağımız ilk şey namaz kılmaktır“(1) mealindeki hadise dayanarak Ramazan ve Kurban bayramları bayram namazlarının kılınmasıyla başlar.

Hz. Peygamber, “Arefe günü, kurban günü ve teşrik günleri biz Müslümanların bayramıdır. Bu günler yeme içme günleridir”(2) buyurmuştur.

Ramazan Bayramım da bu manada bir gün olarak kabul etmiş ve bu bayramı Ramazan orucunun iftar günü olarak nitelendirmiştir.(3) Bu sır içindir ki, Ramazan ve Kurban Bayramlarında oruç tutmak haram kılınmıştır. Bir gün önce oruç bozmak haramken, bir gün sonra oruç tutmanın haram olması, mü’minlerin düşünce ve duygu dünyasında nimetlerin gerçek Sahibini hatırlatan en etkili bir sebeptir.

Herkes bir gün önce kimin emrine uyarak oruç tutuyorsa, bugün de Onun rızasına uyarak orucunu açar. Ve Onun gerçek nimet Sahibi olduğunu hakkıyla idrak ederek, gerçek bir şükre yol bulur.

Bayram bir aylık orucun toplu bir iftarı olduğu için, günlük iftarların sünnet türünden âdabı bayramda da yerine getirilir. Nitekim orucunu tatlı bir şeyle açmayı adet edinen Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselam, Ramazan Bayramına da tatlı yiyerek başlarlardı. Bayram sabahında hurma gibi bir tatlı ile bir aylık oruçlarını açmadan evlerinden ayrılmazlardı. (4)

Her vesile ile bizleri ibadete ve ahiret amellerine teşvik buyuran Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselam, yılın iki bayram gecesinde kalkıp ibadet etmeyi tavsiye ederlerdi. Bu gecelerde uyanık bulunmanın, kalbin uyanıklığına vesile olduğunu bildirirlerdi. Bunu bir hadis-i şeriflerinde şöyle ifade etmişlerdi:
“Sevabını Allah’tan umarak iki bayram gecesinde kalkıp ibadet eden kimsenin kalbi, kalblerin öldüğü gün ölmez.” (5)

Bayramlar saadet asrında da bambaşka bir hava ve neş’e içinde yaşanırdı. Peygamber Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselam bayram sabahında namazgaha çıkardı. Peygamber hanımlarının da, diğer hanımlar ve kızlarla birlikte namazgaha çıkması istenirdi. Kadınlar cemaatin arka tarafında yer alırlardı.(6) Kılınan bayram namazından sonra Peygamberimizin Aleyhissalâtü Vesselam cemaate hitaben bir hutbe okuduğunu anlatan îbni Mes’ud (r.a.) devamla şöyle der:

“Resuîullah Aleyhissaiâtü Vesselam üzerine şehadet ederim ki, o namazı hutbeden önce kıldı. Sonra hutbe okudu. Daha sonra kadınlara işittiremediğini düşünüp onların yanına geldi. Onlara hatırlatmalarda bulundu, öğüt verdi ve sadaka vermelerini emretti.

Bilal de elbiselerini açmış, vermelerini işaret etmekte idi. Kadınlar yüzük, halka ve diğer kıymetleri şeyleri atmaya başladılar.” (7)

Bu hadiseyi anlatan sahabilerden biri, “Kadınların bu verdikleri Ramazan Bayramı zekatı mı idî?” sualine şöyle cevap verdi: “Hayır, lakin o vakit verdikleri bir sadaka idi. Kadınlar yüzüklerini atıyor ve atıyorlardı.”(8)

Aynı olaya işaret eden Ebu Saidi’l-Hudri de (r.a.) bayram gününde en çok sadaka verenlerin kadınlar olduğunu anlatır.

Ramazan Bayramı, bağışlanmış olmanın bir sevinç işaretidir. Bu bağışlanma müjdesini insanlara melekler veriyor.

Sa’d bin Evs el-Ensârî anlatıyor: Resulullah Sallal-lahü Aleyhi Vesellem şöyle buyurmuştur.

Ramazan Bayramı sabahı melekler yollara dökülür ve şöyle seslenirler:
“Ey Müslümanlar topluluğu! Keremi bol olan Rabbinizin rahmetine koşunuz. O, bol iyilik ve ihsanda bulunur. Sonra onlara bol bol mükâfatlar verilir. Siz gece ibadet etmekle emrolundunuz ve emri yerine getirdiniz. Gündüz oruç tutmakla emrolundunuz, orucu tuttunuz ve Rabbinize itaat ediniz, mükâfatınızı alınız.

“Bayram namazını kıldıktan sonra bir münadi şöyle seslenir:
“Dikkat ediniz, müjde size! Rabbiniz sizi bağışladı, evlerinize doğru yola ermiş olarak dönünüz. Bayram günü mükâfat günüdür. Bugün semâ âleminde mükâfat günü olarak ilan edilir.”(9)

Bayram günleri sevinç günleri olduğu için, bu sevincin açıkça gösterilmesine vesile olacak meşru oyun ve eğlencelere de müsaade edilmiştir. Bu hususta Müslim’de ayrı bir bab ayrılmış ve misaller verilmiştir. Bunlardan birinde Hazret-i Âişe (r.a.) şöyle anlatır:

“Bir grup Habeşli, bir bayram günü mızrak ve kalkanlarıyla gösteriler yaparken rakseder gibi oynuyorlardı. Peygamber Aleyhissalâtü Vesselam beni çağırdı. Başımı onun omuzuna dayadım. Bu vaziyette onların harp oyununa bakmaya başladık. Ta onlara bakmaktan ilk vaz geçen ben oluncaya kadar.”(10)

Ancak bayramdaki sevincin gaflete dönüşecek kadar taşkınlığa varmaması lazımdır. Eğlence meşru dairede olmalı ve günah unsurlarını taşımamalıdır. Esasen bayram Allah’ın bize verdiği İlahi bir ziyafettir. Bu bakımdan, bayram gününde en çok Allah’ı hatırlayıp şükretmeye ihtiyacımız vardır. Zaman şeridi içinde bayram yeni bir değişimin başı, bir dönüm noktası ve bir muhasebe vaktidir. Ömürden bir yılın daha geçip gittiğini, kabir alemine doğru bir adım daha yaklaşıldığını hatırlatan vesilelerden biridir.

“Bunun içindir ki, bayramlarda gaflet istila edip gayr-i meşru daireye sapmamak için, rivayetlerde zikrullaha (Allah’ı zikretmeye) ve şükre azim tergibat (büyük teşvikler) vardır. Ta ki, bayramlarda o sevinç ve sürür nimetlerini şükre çevirip, o nimeti idame ve ziyadeleştirsin. Çünkü şükür nimeti ziyadeleştirir,, gafleti kaçırır.” (11)

Nitekim büyük cemaatler halinde kılınan bayram namazları esnasında getirilen tekbirler, gafletin giderilmesine ve şükür vazifesinin yerine getirilmesine en büyük bir vesiledir. Sadece bir ülke halkının değil, yeryüzünde sayısı milyarlara varan Müslümanların hep beraber aynı anda tekbir getirdiklerini hayal ettiğimizde, karşımıza çıkan muhteşem tablo, bayramlarımızı kâinat çapında bir manaya kavuşturur. O anda adeta yeryüzü tek bir ağız olur, tekbir getirip namaz kılar gibi bir hale bürünür. Misâl âleminde birleşen o seslerin bir anda yeryüzünden yükselişi, adeta muhteşem bir koro halinde dünyamızın göklere doğru tevhidi haykırmasıdır.

Bu muhteşem manaların yaşandığı bayram günlerinde küçük meselelerden çıkan kırgınlıkların, dargınlıkların ne önemi olabilir? Onun için bayramda her mü’minin kardeşleriyle kardeşlik sözleşmesini yenilemesi, kuvvetlendirmesi, fakirlerin yardımına koşması, çocuklarını sevindirmesi lazımdır ki, o manalar yaşanan hayata geçsin.
Bayramların asıl süsü ve zineti tekbirlerdir. Getirilen her tekbir ruh ve gönüllerde manevi coşkuyu ve heyecanı canlandırır. Kulu, Rabbinin azameti karşısında yüce duygulara taşır.

Ebû Hüreyre anlatıyor:
Resulullah Resulullah Sallallahü Aleyhi Vesellem şöyle buyurmuştur:
“Bayramınızı tekbir getirmek suretiyle süsleyiniz.” (12)

Bayramlara sünnet çerçevesinde hazırlanmak bu âdeti de ibadet haline getirir, bu sevinç günlerini biri iman şuuru içinde geçirmeyi temin eder.
Bunun için sünnette yer aldığı gibi bayrama önceden hazırlanmak, temiz ve güzel elbiseleri giymek, gusletmek, misvak kullanmak veya dişleri fırçalamak, güzel kokular sürünmek, güler yüzlü olmak, namazdan önce Ramazan Bayramında hurma vb. tatlı bir şey yemek bugünlerimize ayrı bir mana kazandırır.

Asıl itibariyle fıtır sadakası olarak bildiğimiz fitre de bayram günü verilir. Ramazan ayı içinde verilmemişse fitrenin de o gün verilmesi gerekir. Zaten Ramazan Bayramının hadislerde geçen adı “İydü’I-fıtr”, yani Fıtr Bayramı demektir. Yaratılışın gereği olan kulluk görevleri yapıldığı için bu adı almıştır.

Bayramların en güzel şekli tanısın tanımasın mü’minlerin tokalaşarak, kucaklaşarak birbirleriyle bayramlaşması, bayramlarını kutlaması ve tebrikleşmesidir. Saadet Asrında Sahabiler birbirleriyle “Bârekâllâhü lenâ ve leküm” diyerek bayramlaşılardı, yani “Allah bizden de, sizden de kabul etsin” dedikleri rivayet edilir.(13) Bu tebrikleşme bizim dilimizde “Bayramınız mübarek olsun, bayramınızı kutlu olsun, hayırlı bayramlar” gibi sözlerle ifade edilir.

Kaynaklar
1) Buhârî, İydeyn: 3; ‘Müslim, edâhi: 7.
2) Ebu Davud, Şavm:50; Tirmizi, Savm:59; Nesai, Menasik:195.
3) îbni Mace, Sıvam: 32.
4) A.g.c., Siyam: 49.
5) A.g.e., Siyam: 67.
6) Müslim, Selatü’l-İydeynyn: 11.
7) A. g .e., Salatü’l-lydeyn, 2.
A.g.e., Salalü’l-İydeyn, 3.
9) el-Tcrgîb ve’t-Terhîb Trc. 2:332.
10) Müslim, Salatiül-îydeyn, 20.
11) Lem’alar, 230.
12) et-Tergîb ve’t-Terhîb Trc. 2:332.
 Mehmet Paksu,Mübarek Aylar, Günler ve Geceler

- Allahümme inneke afüvvün kerîmün tuhibbül afve fa’fü anni.

(Allah’ım sen affedicisin, affı seversin, beni affet.)

KADİR NE DEMEKTİR?

Kadir kelimesi sözlükte; güç, kuvvet, şeref, azamet ve iktidar sahibi anlamına
gelmektedir. Bu kelime Allah Teâlanın güzel isimlerinden biridir. Allah’u Teâla
mutlak güç ve kuvvet sahibidir. İstediğini istediği zaman, istediği şekilde
yapar ve yaptırır. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de “Şüphesiz Allah her şeye hakkıyla
gücü yetendir.” buyurulmaktadır. Bakara Suresi, 20.

KADİR GECESİ NE ZAMANDIR?

Peygamberimiz (s.a.v.) den Ramazanın son on günü içindeki tek rakamlı gecelerden
herhangi birinin Kadir Gecesi olduğuna dair hadisler nakledilmiştir.

(Buhari, Leyletü’l Kadir B.3); (Müslim, Sıyam, 307)

Kadir Gecesi Ramazan ayının 27. gecesi olarak kabul edilmekte ve bu gecede ihya
edilmeye çalışılmaktadır.

KUR’AN-I KERİM’DEKİ KADİR SURESİ BİZE NE ANLATIYOR?
Kadir gecesinden söz ettiği için bu adı almıştır.

Abese sûresinden sonra Mekke’de inmiştir. 5 (beş) âyettir.

Sûrede, Kadir gecesinden, onun faziletinden, o gecede meleklerin yeryüzüne

inişinden bahsedilir.

Meâli: Rahmân ve Rahîm (olan) Allah’ın adıyla.

1. Biz onu (Kur’an’ı) Kadir gecesinde indirdik.

2. Kadir gecesinin ne olduğunu sen bilir misin?

3. Kadir gecesi, bin aydan hayırlıdır.

4. O gecede, Rablerinin izniyle melekler ve Ruh (Cebrail), her iş için iner
dururlar.

5. O gece, esenlik doludur. Ta fecrin doğuşuna kadar.

KADİR GECESİNİ NASIL DEĞERLENDİRMELİYİZ?

1- Kur’an-ı Kerim okumalıyız.

2- Kaza namazı kılmalıyız.

3- Nafile namaz kılmalıyız.

4- Muhtaçlara yardım etmeliyiz

5- Dua ve tövbe etmeliyiz.

Hz. Peygamber bu gecede şu şekilde

dua edilmesini tavsiye etmiştir:

- Allahümme inneke afüvvün kerîmün tuhibbül afve fa’fü anni.

- (Allah’ım sen affedicisin, affı seversin, beni affet.)

Kadir Suresini

Abdurrahman Al Sudais’in sesinden bilgisayarınıza indirmek
için
Tıklayın.

Kadir Suresini

Farklı bir makamdan okunuşunu bilgisayarınıza indirmek
için Tıklayın.

Kadir gecesi için hazırlanmış bir sunuyu indirmek için
Tıklayın.

Kadir gecesi için hazırlanmış başka bir sunuyu indirmek
için
Tıklayın.

Kadir suresinin bulunduğu Kurani Kerim sayfasını
bilgisayarınıza kaydetmek için
Tıklayın.

Zikir eden kuşu bilgisayarınıza kaydetmek için
Tıklayın.

NihatHatipoglu.com