Hz. Peygamberi tanımak; onu kabullenmek, yakınlık hissetmek, örnek almak ve sevmek için vazgeçilmez bir esastır. Tanımadan ne iman etmek, ne sevmek ne de örneklemek söz konusu olamaz. TebliÄŸin baÅŸ köşesine seçtiÄŸimiz kelam-ı ilahî de bunu açıkça ifade etmekte ve inkâr edenlere, peygamberlerini tanımadıkları için mi onu reddettiklerini sormaktadır. Sadece tanımak yeterli bir öğe deÄŸildir. Asıl ve önemli olan yeterli ve doÄŸru tanımaktır. Amaç; Hz, Peygamberin, beÅŸer üstü niteliÄŸini deÄŸil, beÅŸeri kimliÄŸini bilmek ve tanımaktır. BeÅŸer üstü niteliÄŸi, yani nebevî kimliÄŸi, imanla sorumlu olduÄŸumuz alanla ilgili olup, bilgi sınırlarımız ve kavrayışımızın dışında, sadece peygamberlerin müşahede ettiÄŸi, örneklemekten söz etmenin bile anlamsız olduÄŸu hususî ve çok özel bir tecrübedir. BeÅŸerî kimliÄŸi ise, kavramak, öğrenmek ve örnek almak zorunda olduÄŸumuz, ilahi vahyin somutlaÅŸtığı formattır. Hz. Peygamberi tanımak, doÄŸru anlamak ve özellikle örneklenmesi için dikkat edilmesi gereken hususlardan biri belki de ilki Ä°slâm’ın ulusal bir din, elçisinin de ulus peygamber olmadığıdır. Evrensel deÄŸerleri ihtiva eden mesajları olan bu din, merkeze yerleÅŸtirdiÄŸi “insan” anlayışı ile mahallî ve millî motifleri sevgi ile kucaklayarak, farklılaÅŸan pratikleri, aynı özden kaynaklanan deÄŸerler manzumesinin tabii bir sonucu ve farklı bir formatı olarak görür ve kültürel zenginliÄŸin geliÅŸmesine imkân saÄŸlar. Bu sebepledir ki, aynı evrensel deÄŸerlerin ortaya çıkardığı farklı formatlar zıtlaÅŸmayı deÄŸil yakınlığı doÄŸurur. Hz. Peygamberi tanır ve örneklerken yöresel ve kültürel motiflerin dinî olandan ayırt edilmesinde belki de en önemli yardımı, Kitap-Sünnet bütünlüğünü gözden kaçırmadan, sünnetin her zaman üç boyutlu, yani; fiilî, kavlî, takrirî, olarak algılanması saÄŸlayacaktır.

Tags: